دورهمی قاریان و مروجان قرآن دانشگاه کاشان
کتابی که دلها را به هم نزدیک میکند
هفته قرآن و عترت در دانشگاهها بهانهای است برای برگزاری دورهمی قرآنی قاریان، حافظان و مروجان قرآن، در روز ۲۷ آبان ۱۴۰۵. این دورهمی به همت مدیریت ارتباطات فرهنگی، مدیریت فرهنگی، نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری، روابط عمومی و کانون بازنشستگان دانشگاه کاشان، در سالن شهید سلیمانی با حضور اساتید، دانشجویان و کارمندان شاغل و بازنشسته دانشگاه برگزار میشود. به قول دکتر محمد خداداد، ویژگی مشترک همه حاضران این است که ضمن همه فعالیتها و مشغولیتهای علمی و روزمره، همگی پای سفره قرآن نشستند و از این آبشخور سیراب میشوند.
دکتر رضا رضازاده، عضو هیات علمی گروه فلسفه و ادیان و مدیر ارتباطات فرهنگی میگوید: «ما مسافریم و بهعنوان یک مسلمان وظیفه داریم در هر ایستگاه زندگی، خودمان را خوبتر و بهتر کنیم. مخصوصاً اگر انتظار داریم جامعه بهتری داشته باشیم. فلسفه وجودی قرآن این است که به ما کمک میکند تا درک بهتری از خودمان پیدا کنیم.»
به عقیده رضازاده، قرآن منبعی برای تزکیه نفس و یک تذکار مداوم است، اما ته آن باید چیزی در من رسوب کند که به پیشرفت زندگی من و دیگران کمک کند: «خدا در قرآن عملگرا است و قضاوت او بر پایه اخلاق انسانی و عملکرد من نسبت به خودم، دیگران، جهان هستی و در نهایت خود او است.»
حسین سادات حسینی که با جلسه با تلاوت او آغاز شد، عقیده دارد هیچکس نباید به عناوینی مثل حافظ، قاری یا عالم قرآنی اکتفا کند و باید زندگیاش هم قرآنی باشد. حتی اگر کاسب است، باید در کاسبیاش هم قرآنی عمل کند.
دکتر عباس اقبالی به مقاله قرآنیاش که باعث شده از دست شهید دکتر علی لاریجانی جایزه بگیرد اشاره میکند و میگوید هرچه دارد برای این است که در زندگیاش در خدمت قرآن بوده.
دکتر عباسی مقدم، معاونت فرهنگی دانشگاه، به دلیل ضیق وقت بر گفتوگوی بیشتر در زمینه مباحث قرآنی تأکید میکند و جواد دقیق، مدیر دانشجویی، با اشاره به اُمّی بودن پیامبر (ص) میگوید: «حضرت محمد با اینکه خواندن و نوشتن هم بلد نبود، کاری کرد که در مدت کوتاهی عده زیادی به ایشان گرویدند، اما در حال حاضر با وجود اینکه حافظ قرآن و نهجالبلاغه زیاد داریم و شهر کاشان عنوان شهر نهجالبلاغه را دارد، اما نسبت چندانی به آموزههای این دو کتاب نداریم.»
لابهلای این گفتوگوی صمیمانه چند نفر از همکاران آیاتی چند از قرآن کریم را تلاوت میکنند.
یکی از آنها صادق رجایی همکار شاغل در پردیس بینالملل دانشگاه است و دیگری مصطفی اصفهانیان، دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث. اصفهانیان آیاتی از سوره آل عمران را میخواند که حال و هوای ماه رمضان و «ربنا» ی جاودانه استاد شجریان را زنده میکند: «ربنا لاتزغ قلوبنا بعد اذ هدیتنا وهب لنا من لدنک رحمه انک انت الوهاب»
رئیس دانشگاه کاشان حرفش را با یادی از علامه طباطبایی، صاحب تفسیر المیزان شروع میکند و میگوید: «علامه احیاگر تفسیر قرآن، اخلاق و فلسفه بود و پس از ایشان نیز علامه جوادی آملی راه ایشان را ادامه داد.»
دکتر بهزاد سلطانی به آمارهای وزارت علوم و فاصله دانشجویان و نسل جوان از قرآن و مفاهیم دینی اشاره میکند. ویژگی سلطانی این است که بدون فرافکنی، نقش و تقصیر نسل خودش را در این زمینه میپذیرد و میگوید: «شاید مشکل از ماست که نتوانستیم نسل جدید را به سمت این مفاهیم هدایت کنیم.»
حرف دکتر سلطانی نکته تأملبرانگیزی است، چون حدود نیمقرن از انقلاب اسلامی میگذرد و نسلی که جامعه آماری نظرسنجیهای وزارت علوم است، تحت آموزههای هماهنگ مذهبی و قرآنی آموزشوپرورش، صداوسیما، آموزش عالی و سایر نهادهای کشور رشد کرده و اکنون به این نقطه رسیده است.
او به هدفگذاری و نوآوری برای جذب دانشجویان خاکستری تأکید میکند و نشانههای قرآنی شدن را در چند مرحله فهم، انس با قرآن، پیادهسازی در زندگی شخصی، تجلی در گفتار و کردار و در پایان انتقال به کسانی که این مفاهیم را قبول ندارند، عنوان میکند و در پایان میگوید: «این در حالی است که شاید این مراحل در خود ما هم تجلی پیدا نکرده باشد.»
سلطانی در ادامه، تلفیق هنر و معنویت را بهعنوان یک راهکار اساسی مطرح میکند.
در پایان هم از انسیه گلابی تقدیر میشود. او بهعنوان حافظ کل قرآن به مرحله کشوری مسابقات راه پیدا کرده و در رشته پنج جزء چهلمین جشنواره قرآن و عترت رتبه سوم را کسب کرده است. جالب اینجا است که او دانشجوی رشته قرآن و حدیث یا ادیان و عرفان نیست، دانشجوی مقطع دکتری رشته ریاضی است.
برگزاری جلسات مشابهی برای آشنایی و همدلی بیشتر فعالان قرآنی میتواند بسیار مفید باشد و به شناسایی نقاط ضعف و کمبودها کمک کند، به شناسایی ظرفیتهای جدید و همچنین ترویج اخلاق و منش قرآنی کمک کند. نمونه اینکه برگزارکنندگان بهواسطه برگزاری همین جلسه بوده که متوجه شدهاند حسن سربند آرانی، همکار بخش حسابداری، حافظ کل قرآن است.
اما آخر جلسه حرفهای دکتر سلطانی ذهنم را عجیب مشغول میکند. خدا را صدهزارمرتبه شکر، همه خانمهای این جلسه حجاب کامل اسلامی دارند. اما یکلحظه پرنده خیالم پر میگیرد و فکر میکنم اگر یک دانشجو یا یک جوان عادی از بین جوانان جامعه که حجاب و پوشششان بر اساس عرف است و شاید خیلی با این جلسه منطبق نیست، بخواهد برای آغاز فعالیت قرآنی در این جلسه حضور پیدا کند، واکنش حاضران در جلسه چه خواهد بود؟ آیا به قول دکتر سلطانی آموزههای قرآنی آنقدر در ما ریشه دوانده که با نگاه جذب حداکثری کمی تنگتر و جمعتر بنشینیم و با تساهل و تسامح و روی خوش او را در جمع خود بپذیریم، یا با خطکشها و معیارهای پیشین و همیشگی، همچنان آمار دانشجویان خاکستری را در همان اندازه نگه خواهیم داشت و صرفاً به انتقاد از آن آمار اکتفا خواهیم کرد؟
نظر شما :