پایان کاوش فصل سوم آتشکده فراسکان (ویگل)

کاوش فصل سوم آتشکده فراسکان (ویگل) با یک هیات باستان‌شناسی به سرپرستی دکتر محسن جاوری و با همراهی آقایان دکتر رضا نوری شادمهانی و دکتر جواد حسین زاده و برخی دانشجویان دوره ارشد و کارشناسی به پایان رسید.

دکتر محسن جاوری سرپرست هیات باستان‌شناسی، با بیان اینکه همراه با کاوش، یک برنامه گمانه زنی به منظور تدقیق عرصه و حریم این محوطه نیز در حال اجرا گردید، افزود: هدف از کاوش‌های این فصل، خوانا سازی معماری آتشکده در ضلع‌های شمالی و جنوبی بود، در همین راستا فضاهای جدیدی در بخش جنوبی آتشکده بدست آمد که در نوع خود در بناهای مذهبی دوره ساسانی ناشناخته است.

وی خاطر نشان کرد: مهمترین یافته این فصل یک تالار مستطیل شکل به طول ۱۳ متر است که کف آن بقایای ۱۰ جفت پایه میز جمعا ۲۰ عدد با روکش گچی است که در امتداد یک راستای شرقی-غربی ترتیب یافته اند، یک جفت پایه دیگر نیز محتمل است که از کف تخریب شده اما شواهد وجود آنها را تایید می نماید؛ در واقع ۱۱ جفت میز یا بعبارتی دیگر ۲۲ میز با مشخصات فوق در این تالار وجود داشته است.

وی افزود: این میزها متعاقب تغییر مذهب مردمان این خطه و قبل از ترک محل در اوایل دوره اسلامی از بخشی میانی شکسته شده و از بقایای آنها برای مسدود کردن دهانه‌های ورودی آتشکده مورد استفاده قرار گرفته اند. بخش فوقانی یکی از این میزها در این فضا بدست آمد.

دکتر جاوری عضو هیئت علمی دانشکده معماری و هنر دانشگاه کاشان با بیان اینکه کاربری این فضا بدلیل فقدان شواهد باستان‌شناختی قدری مشکل است، خاطر نشان کرد: اما با در نظر گرفتن احتمال دو نظریه زیر قابل طرح است: نخست: این فضای خاص با میز طولی و استثنایی آن احتمال دارد محلی برای اهدای نذورات و هدایای مردم بوده؛ دیگر اینکه این فضا در خصوص آیینهای مرتبط با امور تدفینی مردگان مورد استفاده بوده است. در هر حال تاکنون در هیچ بنای مذهبی دیگر دوره ساسانی مشابه این فضا دیده نشده است. این بنا با داده های استثنایی آن از وجود یک کانون مهم مذهبی در دوره ساسانی در ایران مرکزی خبر می دهد.

 شایان ذکر است بخش های زیادی از این بنا همچنان در دل خاک مدفون است و سرپرست هیأت امیدوار است با حمایت مالی از این برنامه مهم باستان‌شناسی بتواند با انجام کاوش‌های دنباله دار گام هایی برای روشن کردن گوشه های تاریک تاریخ کشور بردارد.