دورهمی پیشگامان دانشگاه کاشان
چگونه از دوران بازنشستگی لذت ببریم؟
اگر پنج‌شنبه و جمعه نیست، خدای‌نکرده مریض نیستید و استعلاجی ندارید، یا زنگ گوشی یا ساعت‌تان خواب نوشین بامدادتان را خش نمی‌اندازد، تبریک می‌گویم، شما بازنشسته شده‌اید. بازنشستگی یکی از خط پایان‌های زندگی است. مثل آخرین امتحان خرداد و رسیدن تعطیلات تابستان و لذت گل‌کوچک و هفت‌سنگ توی کوچه، مثل تمام شدن دانشگاه و درس و جزوه، مثل آخرین روز سربازی و رها شدن از پیش‌فنگ و پافنگ و برگشتن به شهر و دیار، مثل فتح یک قله بلند و دست‌نیافتنی مثل هیمالیا.
اما یک فرق اصلی هم دارد، اگر خط پایان آخر نباشد، یکی از آخرین‌ها است. همه‌چیز ناگهان تغییر می‌کند و همین ماجرا را کمی ترسناک می‌کند. مثل باغبانی که صبح از خواب بیدار می‌شود و پنجره‌اش را رو به باغ خزان‌زده‌اش باز می‌کند.
حالا سؤال این‌جا است: حالا که بعد از سال‌ها زحمت و تلاش و مسئولیت و وظایف شغلی فرصتی برای استراحت و بازسازی پیدا کرده‌ام، می‌دانم چه باید بکنم؟ آیا به اندازه کافی برای رسیدن به این خط پایان آمادگی داریم؟ می‌دانم اولویت‌هایم چیست؟ بلدم خودم و زندگی‌ام را دوباره کشف کنم و معنای جدیدی برایش پیدا کنم؟ آیا می‌توانم با این تغییر کنار بیایم و از آن لذت ببرم؟
یکی از مهم‌ترین چیزهای این دوره، حفظ شبکه روابط و ارتباط با دوستان است. طبیعی است کسی که ارتباطات روزمره‌اش قطع می‌شود، ناخودآگاه احساس انزوا و گوشه‌گیری کند. دورهمی پیشگامان دانشگاه کاشان، چهارشنبه ۱۳ آبان ۱۴۰۵، بهانه‌ای است برای جمع شدن بازنشستگان قبل از ۱۳۹۰ دانشگاه. هدف فرعی جلسه هم ضبط تاریخ شفاهی دانشگاه کاشان است.
دیدن پیشکسوتان و چهره‌های قدیمی شوق‌برانگیز است. افرادی که هر کدام در زمان خودشان آدم‌های مفید و مؤثری بوده‌اند و در رشد و پیشرفت دانشگاه نقش مهمی داشتند. به نظر شما وقتی دکتر محمد خداداد در برنامه‌ای حضور دارد، کس دیگری هم می‌تواند اجرا را بر عهده بگیرد؟ او مثل همیشه با شعر شروع می‌کند و حالا که حضور خلوت انس است و دوستان جمع‌اند، چه شعری بهتر از «نشانی» سهراب: «خانه دوست کجاست؟/ در فلق بود که پرسید سوار/ آسمانی مکثی کرد/ رهگذر شاخه نوری که به لب داشت/ به تاریکی شن‌ها بخشید/ ...»
این دورهمی محصول مشترک چند واحد است: ارتباطات فرهنگی، مدیریت فرهنگی، روابط عمومی و کانون بازنشستگان دانشگاه. اما گویا بیش‌تر مالکیت‌اش با واحد ارتباطات است. پس بهترین فرصت است که دکتر رضا رضازاده، مدیر ارتباطات فرهنگی، استاد رشته فلسفه، خیلی کوتاه از فلسفه زندگی بگوید. در نگاه رضازاده، زندگی یک سفر هیجان‌انگیز است که هر روز و هر لحظه‌اش می‌تواند شگفت‌آور باشد. ما باید در حال کشف مدام شگفتی‌های جهان باشیم و آن را قدر بدانیم. با این نگاه خاطرات ما -فارغ از خوبی یا بدی- سرمایه‌های ما محسوب می‌شوند و باید قدر آن‌ها را بدانیم.
درست است که جلسه به نام بازنشستگان قبل از سال ۹۰ برگزار شده، اما مهندس حسین سادات‌الحسینی که هنوز جوهر بازنشستگی‌اش خشک نشده هم در آن حضور دارد. همه او را با خاطره‌گویی و بذله‌گویی‌هاش به‌جا می‌آورند. او این‌بار فرصتی برای جوک گفتن پیدا نمی‌کند. با این جمله شروع می‌کند که «سن یک عدد است» و بعد به مشکل کمبود آب دانشگاه اشاره می‌کند و می‌گوید اگر این کمبود آب ادامه پیدا کند، به‌زودی صدای اره‌برقی را در سرتاسر دانشگاه خواهیم شنید.
سید ابوالفضل سادات‌الحسینی به‌عنوان عضو هیأت مدیره کانون بازنشستگان دانشگاه از همه دعوت می‌کند در دفتر این کانون که در دفتر مشاوره سابق بیش‌تر حضور پیدا کنند تا دیدارها زودتر تازه شود.
بازنشستگی فرصت خوبی برای پرداختن به هنرهایی است که دوست داریم و هیچ‌وقت فرصت پرداختن به آن‌ها را نداشته‌ایم. همکاران قدیمی حتماً از هنر مجسمه‌سازی و ساخت دکور خیرالله کریمی، کارمند بازنشسته حوزه فرهنگی، خبر دارند اما شاید اولین‌بار است که می‌فهمند او اهل شعر و شاعری هم هست. کریمی شعری می‌خواند که مضمون‌اش گلایه از بازنشستگی است: «نه‌فقط بازنشستیم، که جان باخته‌ایم/ تاکنون با همه دربه‌دری ساخته‌ایم/ ز آتش‌افروزی این خلق جهان خسته شدیم/ بس که در جنگ و جدل‌ها سپر انداخته‌ایم/ عمر ما رفت و نشد شامل همسان‌سازی/ زین حقوقی که سر عائله پرداخته‌ایم/ یا رب از لطف به امثال کریمی برسان/ اجر صبری، وگرنه دو جهان باخته‌ایم!»
هزارماشاالله همکاران به انواع و اقسام هنرها آراسته‌اند. کمی بعد نوبت می‌رسد به محمدرضا عباسی شورشجانی، کارمند بازنشسته کتاب‌خانه، که اهل آواز و موسیقی است: «موسیقی عرفان محض است. با موسیقی می‌توانید زیبایی‌های معنوی را بهتر ببینید.» عباسی ما را به ترانه «ای ایران» مهمان می‌کند. با صدایی که کم‌تر از صدای زنده‌یاد محمد نوری مخملی نیست و هر صاحب‌ذوقی را به وجد می‌آورد.
حسین گلشن از مدیران ادواری دانشگاه، خاطراتی از تلاش دکتر شامخی برای تبدیل دانشگاه به دانشگاه جامع تعریف می‌کند و توصیه می‌کند همه همکاران قدیم و جدید، حتماً برای ورزش وقت بگذارند. چون هرچه بگذرد، این شروع سخت‌تر می‌شود.
حمید پیوندی با این‌که شبیه تازه‌استخدام‌ها است، اما جوان‌ترین بازنشسته جمع است. دکتر خداداد کلی از تجاربش در بازنشستگی تعریف می‌کند. این‌که مشتری پروپاقرص همه اتفاقات فرهنگی شهر است، در همه جلسات کتاب‌خوانی و فرهنگی حضور دارد، از بانیان سعدی‌خوانی خانه کاج است، پای ثابت اکثر برنامه‌های طبیعت‌گردی است و از هر کوهی که ببیند، مثل چی بالا می‌رود. به عقیده پیوندی، هرکس گذشته‌اش را انکار کند، خودش هم انکار می‌شود. غصه خوردن دردی را دوا نمی‌کند و در کنار همه دغدغه‌های مادی دوره و زمانه، نباید روحیه و سلامتی را فراموش کرد. او از همکاران می‌خواهد از برنامه‌ها و رویدادهای فرهنگی شهر استفاده کنند.
خداداد کم بود، پیوندی هم به‌عنوان حسن ختام حرف‌هایش غزلی می‌خواند از سعدی که البته با این محفل تناسب دارد. غزلی با مطلع «یارا بهشت صحبت یاران همدم است». وقتی هم به این بیت می‌رسد، با حرارت بیش‌تری می‌خواند: «دنیا خوش است و مال عزیز است و تن شریف/ لیکن رفیق بر همه‌چیزی مقدم است».
دکتر امین امینی یزدلی، خیّر دانشگاه که عمری در اروپا و استرالیا زندگی کرده، به چالش‌های خودش بعد از بازنشستگی و فوت همسرش در غربت اشاره می‌کند: «آن خانه برایم دیگر قابل تحمل نبود. با این‌که در خانه چهار فرزندم اتاق شخصی داشتم، اما نمی‌توانستم به خانه آن‌ها بروم. ضمن این‌که اهل نوه‌داری هم نبودم. دیدم برایم هیچ‌جا بهتر از وطن نیست و برگشتم.» و این برای کسی که اسم نوه‌اش «کاشان» است، اصلاً عجیب نیست: «بازنشستگی بهترین و پرکارترین مقطع زندگی من است. صبحانه را با دوستانم می‌خورم و آخر شب هم به زور آن‌ها را از خانه‌ام بیرون می‌کنم.
دکتر بهزاد سلطانی، رئیس دانشگاه؛ دکتر مصطفی عباسی‌مقدم، معاون فرهنگی دانشگاه؛ و دکتر حسن دقیق، مدیرعامل بنیاد حامیان دانشگاه؛ مدیرانی هستند که در این نشست صحبت می‌کنند. از سایر همکاران هم می‌توان به دکتر سید محمد فاطمی‌نژاد، حسن حاج‌اکبری، دکتر رضا فرشادنیا، دکتر عباس اقبالی، حسین توحیدیان، دکتر حسن شریفی بیدگلی، حجت‌الاسلام مهدی اقبالی اشاره کرد.
طیبه مصلحی از همکاران معاونت فرهنگی که چند سالی است با بیماری سختی دست‌وپنجه نرم می‌کند، با هدیه ویژه‌ای از پدرش فرامرز مصلحی، که از بازنشستگان دانشگاه است، تقدیر می‌کند.
ناهار دورهمی با همکاران سابق فرصت کمیابی است که لطف خاصی دارد. هدیه ویژه دانشگاه به شرکت‌کنندگان هم گلدان‌های زیبای شمعدانی است. شاید به این نشانه که آدمی‌زاد هم مثل طبیعت که به مراقبت و نگهداری نیاز دارد، در بازنشستگی باید بهتر و هوشمندانه‌تر از خودش، سلامتی و تفریحش مراقبت کند و در یک‌کلام بهتر زندگی کند.
نظر شما :